Obserwacja długoterminowa
Średni maksymalny gradient w drodze odpływu lewej komory (LVOTG) wynosił 85 ± 27 mm Hg, a średnia klasa wg NYHA 2,56 ± 0,71. Zabieg ASA spowodował spadek średniej wartości maksymalnego LVOTG do 39 ± 29 mm Hg (p < 0,0001) oraz zmniejszenie objawów niewydolności serca (średnia klasa wg NYHA 1,23 ± 0,47, p < 0,0001) w obserwacji krótkoterminowej. Trzech pacjentów zmarło przed upływem 5 lat od zabiegu (5,4%). Stwierdzono 2 zgony pozasercowe i jeden nagły zgon sercowy (NZS). Wystąpiły też 2 ekwiwalenty NZS (jedno adekwatne wyładowanie kardiowertera-defibrylatora i jedno zatrzymanie krążenia, po którym chorego skutecznie reanimowano). Wszystkie zdarzenia sercowe wystąpiły u chorych z maksymalnym LVOTG po ASA ł 50 mm Hg. Obserwacja długoterminowa wykazała postępujący spadek LVOTG (p < 0,0001) oraz wzrost odsetka przewidywalnego szczytowego pochłaniania tlenu (p < 0,03), mimo pogorszenia średniej klasy wg NYHA (p = 0,0001) w porównaniu z obserwacją krótkoterminową.
Wnioski: Zabieg ASA stanowi skuteczną metodę zmniejszenia LVOTG, które postępuje w czasie. Pomimo pogorszenia objawów subiektywnie ocenianej niewydolności serca, obietywna ocena wydolności fizycznej wykazuje postępującą poprawę. Utrzymujący się po ablacji LVOTG ł 50 mm Hg może zwiększać ryzyko nagłego zgonu sercowego.